In de nacht van 2 op 3 juli 1942 voerde de RAF een bombardementsvlucht uit op Bremen met 325 toestellen. Relatief vroeg in de oorlog bestond de vloot uit veel ‘oude’ type bommenwerpers, zoals de Vickers Wellington en Handley Page Hampden. Onder andere 460 RAAF Squadron deed mee aan deze aanval met zeventien Vickers Wellingtons. Eén van deze toestellen betrof Wellington Z1381 UV-H, die om 23:27 uur was opgestegen van vliegbasis RAF Breighton.

Vliegbasis RAF Breighton

De heenweg verliep rustig, en Wellington Z1381 UV-H, met haar volledig Australische bemanning, wist zonder problemen het doelwit te bereiken en de bommenlast af te werpen. Ook de terugweg verliep redelijk normaal, totdat het toestel het grensgebied naderde:

“Op ongeveer 13,000 voet (4000 meter) vlakbij de Nederlandse grens rapporteerde de neuskoepelschutter ‘twee flitsen van voren en precies in lijn met ons’, en toen bijna meteen werden we geraakt in de linkermotor. De piloot beval mij om de neuskoepel te openen maar mijn eerste poging bleek niet succesvol. Het toestel was de hele tijd aan het duiken, ogenschijnlijk niet onder controle en niet reagerende op beweging van de besturingskolom. Ik gaf de piloot zijn parachute toen ik opzij keek en de neuskoepelschutter zijn koepel zag verlaten. Op bevel van de piloot verlieten ikzelf, de neuskoepelschutter en de waarnemer het luik aan de linkerzijde van het toestel.

Krantenartikel over de aanval op Bremen van 2 op 3 juli 1942

De copiloot was nog steeds bij de hoofdspar en de piloot nog achter het roer toen de waarnemer het toestel verliet. Ik verliet het toestel rond 9000 voet (2700 meter). Het toestel was nog steeds aan het duiken en de linker vleugel stond in brand. De staartkoepelschutter verliet het toestel zelfstandig. De copiloot verliet het toestel te laat (rond de 50 voet (15 meter)) en de piloot zat nog achter het roer toen het toestel neerstortte. Ik zag geen parachutes in de lucht. Ik maakte geen contact met de andere overlevenden, waarnemer Maxwell J.A. Wyllie en staartschutter William G. Reed, tot 5 uur na we gevangen genomen waren.

De Duitsers lieten ons de persoonlijke eigendommen van de andere drie bemanningsleden zien en vertelden ons dat de piloot omkwam toen het toestel neerstortte. Copiloot Darryl Downing kwam om toen zijn parachute niet open ging door de geringe hoogte, neuskoepelschutter William J. Taylor kwam om toen hij vast raakte in de draden van zijn parachute.” Verklaarde radiotelegrafist David A. Radke.

Wrakdelen van Wellington Z1381 UV-H in Hoogstede

Ook staartschutter William G. Reed gaf een korte verklaring: “Het toestel werd geraakt op 8000 voet (2400 meter) toen we terugkeerden van het doelwit. Het toestel stond in de brand en ik verliet het toestel. Radiotelegrafist David A. Radke en waarnemer Maxwell J.A. Wyllie warden net zoals ik gevangen genomen. Piloot Arthur M. Johnston, copiloot Darryl Downing en neuskoepelschutter William J. Taylor kwamen allen om het leven.

Wellington Z1381 UV-H werd neergeschoten door Unteroffizier Rudolf Frank en Unterofficier Hans-Georg Schierholz van 1.NJG 3. Zij waren om 00:41 uur van de Duitse vliegbasis Vechta opgestegen in Bf110E-2 D5+HH.

Unteroffizier Rudolf Frank

De drie bemanningsleden die krijgsgevangenen werden gemaakt, werden afgevoerd naar het krijgsgevangenenkamp Dulag Luft Oberusel, te Frankfurt am Maine, om ondervraagd te worden. Vervolgens werden zij overgebracht naar Stalag VIIIb (Stalag 344), te Lamsdorf, boven-Silezië. Hier maakte staartschutter William G. Reed, die tijdens de crash een ontwrichte schouder opliep, verschillende ontsnappingspogingen.

Stalag VIIIb te Lamsdorf

William G. Reed wist uiteindelijk op 17 juli 1944 Malmö, Zweden te bereiken, waarna hij op 10 augustus 1944 terugkeerde naar het Verenigd Koninkrijk waar hij werd opgenomen in het ziekenhuis om zijn ontwrichte schouder te behandelen. In maart 1945 toen William G. Reed ontslagen werd uit het ziekenhuis, was het eerste wat hij deed zich aanmelden voor de opleiding tot jachtvlieger. Dit werd echter afgewezen. Voor zijn ontsnappingspogingen die uiteindelijk succesvol waren werd William G. Reed onderscheiden met het Distinguished Conduct Medal.

Ook waarnemer Maxwell J.A. Wyllie deed een poging om te ontsnappen. Hij werd echter samen met een medegevangene weer teruggevonden nabij Krakow, Polen. Hij gaf meteen toe dat hij een ontsnapte geallieerde krijgsgevangene was, waarop Maxwell J.A. Wyllie ter plekke werd doodgeschoten door Alfred Gebauer, lid van de Duitse speciale politie.

Laten we de herinnering levendig houden aan wat Flight Sergeant Arthur Maxwell Johnston, Sergeant Darryl Downing, Sergeant Maxwell Joseph Andrew Wyllie, Sergeant David August Radke, Sergeant William James Taylor en Sergeant William Gerald Reed (DCM) voor onze vrijheid deden.

Arthur M. Johnston

Piloot

KIA

Darryl Downing

Copiloot

KIA

Maxwell J.A. Wyllie

Waarnemer

DPOW

David A. Radke

Radiotelegrafist

POW

William J. Taylor

Neuskoepelschutter

KIA

William G. Reed

Staartschutter

POW/EVD

De drie bemanningsleden die sneuvelden tijdens de crash van Wellington Z1381 UV-H werden tijdelijk begraven op de begraafplaats te Lingen. Zij werden na de oorlog gerepatrieerd naar Reichswald Forest War Cemetery. De geëxecuteerde Maxwell J.A. Wyllie werd tijdelijk begraven te Kressendorf Cemetery (Krzeszowice), Polen. Hij werd later gerepatrieerd en begraven op de Commonwealth War Graves sectie van Krakow Cemetery, Polen.

Rust in vrede.

De graven van de bemanningsleden

Heeft u meer informatie over deze crash? Lever het aan!

Dit Lost Wings bord is mogelijk gemaakt door de Eems Dollard Regio (EDR).