Breng mij naar het informatiepaneel!

Op 20 december 1943 lanceerde de Amerikaanse luchtmacht een dagaanval. Voor de derde keer in acht dagen was Bremen het doel. In totaal stegen 546 Amerikaanse bommenwerpers op, die begeleid werden door 26 P-38 Lightnings, 418 P-47 Thunderbolts en 47 P-51 Mustangs. De Amerikaanse toestellen ervaarden de beste weersomstandigheden waar ze de afgelopen maand mee te maken hadden gekregen. Dit zorgde er voor dat alle bommenwerpers, die in één stroom richting het doel vlogen, goed bij elkaar bleven. In totaal bereikten 472 bommenwerpers hun doel. Als reactie stuurde de Luftwaffe twaalf Jagdgeschwadern (de drie Gruppe van Jagdgeschwader 1 en Jagdgeschwader 11, de III. Gruppe van Jagdgeschwader 2, de I. en II. Gruppe van Jagdgeschwader 3, de II. en III. Gruppe van Jagdgeschwader 26, de II. Gruppe van Jagdgeschwader 27, III. Gruppe van Jagdgeschwader 54 en Erprobungskommando 25) en drie Zerstörergeschwadern (de drie Gruppe van Zerstörergeschwader 26) de lucht in.

Als deel van de Duitse luchtverdediging stegen ook vier Bf 109s van Stabsstaffel, Jagdgeschwader 11 rond 11:00 uur op vanaf Husum. De Stabsstaffel werd op deze dag op zichzelf ingezet, zonder toebedeeld te zijn aan een andere Gruppe. Bij afwezigheid van Major Graf werden de vier Messerschmitts deze keer geleid door Oberfeldwebel Erich Carius, vliegende in Bf 109G-6 Wnr. 27125 Blaue 9. De andere Messerschmitts werden gevlogen door Unteroffizier Erich Ulmschneider (Bf 109G-5 Wnr. 27090), Unteroffizier Alfred Pfeffer (Bf 109G-5/U2 Wnr. 15719) en een vierde onbekende piloot.

Vijf piloten van de Stabsschwarm van Jagdgeschwader 11 op een Bf 109 in Jever, november 1943. Van links naar rechts: Uffz. Ernst Aulenbacher, Uffz. Erich Ulmschneider, Lt. Heinrich Füllgrabe, Uffz.Dr. Johann Vliegner en Uffz. Alfred Pfeffer

Voor meer informatie over Erich Carius, klik op onderstaande uitvouwbare balk.

De missie van de vier Messerschmitts verliep niet naar behoren, zoals Unteroffizier Erich Ulmschneider later beschreef: “We waren met z’n vieren een verloren stel in de lucht en een feest voor de Amerikaanse jagerbescherming, die in groten getale voor de viermotorige bommenwerpers uitvlogen en 1000 meter boven hen een scherm vormden. Helaas voor mij was de supercharger van mijn vliegtuig ook defect, dus ik had niet de normale boostdruk en lag boven Nederland al enkele kilometers achter op mijn kameraden. Normaal gesproken had ik allang moeten omkeren en naar huis moeten vliegen, maar ik wilde niet als lafaard worden gezien. Het duurde niet lang of vier Thunderbolts zagen me vanuit een hoge positie en achtervolgden me met mijn ‘lame eend’. Ik probeerde weg te duwen om in het vuur te komen van de Flak van Emden, maar ik was al geraakt in de radiator en de motor. Mijn ramen zaten helemaal vol door de lekkende glycol en ik kon me alleen oriënteren door het linker schuifraampje. Ik probeerde nog vol gas Jever te bereiken, maar door de oververhitting zonder de nodige koelvloeistof kreeg ik al snel een motorstoring, waardoor ik een noodlanding moest maken bij Grossefehn – bij de eerste poging, met 180 km/u, lukte het me niet om de Messerschmitt aan de grond te krijgen, in plaats daarvan ramde ik zelfs een telegraafpaal, maar bij de tweede poging, nadat ik over een sloot was gesprongen, slipte hij op zijn buik over een weiland tot hij tussen twee huizen tot stilstand kwam. Ik klom met een paar blauwe plekken en een zwaar verstuikte ruggengraat uit mijn machine – wat schroot was geworden. De bewoners van het huis rechts van me zorgden goed voor me, boden me een warme maaltijd aan en maakten het mogelijk dat ik II./JG 11 in Jever kon bellen en rapporteren.“

De overige drie Messerschmitts waren doorgevlogen richting het westen en waren in de omgeving van Assen in contact gekomen met de bommenwerpers en hun escortejagers. Het duurde niet lang voor de drie Messerschmitts werden aangevallen, hoogstwaarschijnlijk door de P-47 Thunderbolts van 487th Fighter Squadron:

“Ik leidde Crown Prince Red Flight, die ondersteuning gaf aan de 3de en 4de secties B-17’s tijdens de missie naar Bremen op 20 december. Toen we onze laatste bocht over de bommenwerper maakten, zag ik drie zilveren flitsen ongeveer twintig mijl ten noorden van de bommenwerpers, in westelijke richting. Ik aarzelde om de bommenwerpers te verlaten, maar op dat moment riep de groepsleider iedereen weg. Ik draaide toen en ging in de richting van de flitsen, die op dat moment ten noordwesten van de laatste box met bommenwerpers waren. Toen ik me omdraaide zag ik een vliegtuig op ongeveer drie mijl afstand waarvan ik dacht dat het een Me 110 was.

Rond deze tijd riep Crown Prince Green 3 en zei dat hij naar beneden ging en dat Red Flight moest voor dekking moest zorgen. Ik meldde me en zei dat we dekking gaven en op hetzelfde moment kwam Blue Flight langs om ons te dekken. Toen we het vliegtuig naderden dat zich op 16.000 voet bevond, zag ik dat het een Fort was met vier of vijf zilveren E/A’s die er passeerden. Ik koos een Me 109 uit die aan stuurboord en ongeveer 1000 voet boven de bommenwerper was en begon mijn aanval. De E/A draaide naar bakboord boven de bommenwerper en ik naderde uit de zon tot ongeveer 300 meter, waar ik twee korte salvo’s nam die blijkbaar misten, want er werden geen inslagen waargenomen. Ik naderde snel op dit moment en schakelde alles uit, waarbij ik een korte salvo afvuurde op ongeveer 150 meter, op 18.000 voet. Het vliegtuig barstte onmiddellijk in vlammen uit met een grote explosie in de buurt van de cockpit. Het vliegtuig draaide vervolgens rond, raakte de controle kwijt en stortte neer in een bebost gebied eronder. Zodra ik klaar was met deze aanval, klom ik terug in de zon om op zoek te gaan naar de andere E/A waarvan ik wist dat ze in de buurt van de bommenwerper waren. Ik had nog een bounce, maar toen ik dichterbij kwam, zag ik Crown Prince Yellow Leader zijn aanval op dit vliegtuig inzetten en brak ik mijn aanval af.“

Dit toestel wat werd neergeschoten door Captain Donald K. Dilling, vliegende in P-47D 42-8447, betrof hoogstwaarschijnlijk Bf 109G-6 Wnr. 27125 gevlogen door Oberfeldwebel Erich Carius. Het andere toestel betrof hoogstwaarschijnlijk Bf 109G-5/U2 Wnr. 15719 gevlogen door Unteroffizier Alfred Pfeffer. Dit toestel werd neergeschoten door First Lieutenant Daniel T. Britt.

Bij terugkomst in Engeland werd deze foto gemaakte op de Thunderbolt van Captain Donald K. Dilling. Vijf piloten die alle vijf een claim deden op 20 december 1943. Van links naar rechts: First Lieutenant Clayton E. ‘Ozzie’ Davis, First Lieutenant Daniel T. Britt en Captain Donald K. Dilling met daarvoor Captain Winfield E. McIntyre en First Lieutenant Harold S. Riley Jr.

Bron: American Air Museum – UPL 27432

Waar Unteroffizier Alfred Pfeffer zich met zijn parachute in veiligheid wist te brengen, slaagde Oberfeldwebel Erich Carius hier niet in. Hij kwam bij de crash om het leven.

Laten we de herinnering levendig houden aan deze gebeurtenis en Oberfeldwebel Erich Carius.

Erich Carius

Piloot

KIA

De piloot van Bf 109G-6 Wnr. 27125, Erich Carius, werd begraven te Leeuwarden en werd na de oorlog gerepatrieerd naar Ysselsteyn.

Rust in vrede.

De graf van Erich Carius te Ysselsteyn

Heeft u meer informatie over deze crash? Lever het aan!

Bronnen:

• Archief Stichting Luchtoorlog Onderzoek Drenthe
• Einsatz in der Reichsverteidigung von 1939 bis 1945, Jagdgeschwader 1 und 11 (Teil 1) – Jochen Prien & Peter Rodeike
• Day Fighters in the Defence of the Reich, a War Diary, 1942-45 – Donald Caldwell

Dit Lost Wings informatiepaneel is mogelijk gemaakt door financiële steun van Provincie Drenthe en het V-fonds.