Maurice Wesley Mangis werd geboren op 31 januari 1916 als zoon van Elmer 'John' Mangis en Lillian Esther Warner te Salem, Oregon. Maurice had één zus (Helen) en één zusje (Louise).

Maurice volgde zijn onderwijs onder anderen aan Jefferson High School, waar hij zich bezighield met baseball en de aanvoerder van het basketbalteam was.

Op 16 juli 1938 trouwde Maurice met Frances LaVerne Weddle te Medford, Oregon. Het tweetal kreeg twee kinderen; dochter Patricia en zoon Jon.

Rond de tijd van de trouwerij werkte Maurice als vrachtwagenchauffeur. In 1940 werkte Maurice bij Oregon State Highway Department in Salem.

Op 16 maart 1942 meldde Maurice zich aan voor bij de Amerikaanse luchtmacht. Hier werd hij toegelaten waarna hij kon beginnen aan zijn opleiding. Hij volgde zijn pre-flight training te Santa Ana, Californië en ontving zijn wings te Yuma, Arizona in april 1943. Hier werd Maurice ook bevorderd tot officier en kreeg hij identificatienummer 'O-741923'. Maurice werd vervolgens toebedeeld aan een Bomb Group gestationeerd te Boise, Idaho als ci-piloot. Nadat Maurice zich opwerkte tot piloot werd hem in Ephrata, Washington zijn eigen bemanning gegeven. Gezamenlijk rondden zij het laatste deel van de opleiding af te Walla Walla, Washington in september 1943.

Hierna werd de bemanning in oktober toebedeeld aan 334th Bomb Squadron, 95th Bomb Group die vloog vanaf RAF Horham in Engeland. Hier vlogen zij vier missies, waarbij de bemanning van de missie op 22 december 1943 niet terug zou keren.

Krantenartikel over het niet terugkeren van Maurice en plaatsgenoot Jack Bennett, The Oregon Daily Journal, 10 februari 1944

Maurice zag geen kans zichzelf tijdig in veiligheid te brengen en kwam bij de crash om het leven.

Maurice werd onderscheiden met een Purple Heart.

Donald Frank ‘Don’ Lembcke werd geboren op 7 september 1923 als zoon van Frank Lembcke en Hattie Paukner te Rochester, New York.  Don had één oudere zus (Jeanette) en één stiefzus (Eleanor).

Don volgde zijn onderwijs onder anderen aan East High School, waarna hij ging werken bij Bausch & Lomb Optical Company. 

Op 30 maart 1942 werd Don toegelaten tot de Amerikaanse luchtmacht. Hier werd hij opgeleid tot co-piloot. Don volgde zijn pre-flight training te San Antonio, Texas en kreeg zijn wings uiteindelijk te Eagle Pass, Texas op 24 mei 1943. Op dit moment werd Don ook bevorderd tot officier en kreeg hij identificatienummer 'O-67989'.

Krantenartikel over het behalen van de wings en bevordering tot officier, waaronder Don (uiterst rechts, middelste rij) - Democrat and Chronicle, 30 mei 1943

In Ephrata, Washington werd Don vervolgens toebedeeld aan de bemanning van Maurice Mangis. Gezamenlijk rondden zij het laatste deel van de opleiding af te Walla Walla, Washington in september 1943.

Hierna werd de bemanning in oktober toebedeeld aan 334th Bomb Squadron, 95th Bomb Group die vloog vanaf RAF Horham in Engeland. Hier vlogen zij vier missies, waarbij de bemanning van de missie op 22 december 1943 niet terug zou keren.

Don zag geen kans zichzelf tijdig in veiligheid te brengen en kwam bij de crash om het leven.

Don werd onderscheiden met een Purple Heart.

Ernest James ‘Jack’ Bennett werd geboren op 6 september 1915 als zoon van Ernest Bennett en Ina Myers te Waterloo, Iowa. Jack was één van zes kinderen.

Jack volgde zijn onderwijs aan Benson High School en Albany College. Hierna ging hij aan het werk bij Bob's confectionery services.

Op 3 oktober 1935 trouwde Jack met Elizabeth Louise Purkey Schlewe te Pierce, Washington. Samen kregen zij een dochter (Janice) en een zoon (Gordon).

Op 28 december 1942 meldde Jack zich aan voor bij de Amerikaanse luchtmacht. Hier werd hij toegelaten en kon hij beginnen aan zijn opleiding tot navigator. Hij volgde zijn pre-flight training te Santa Ana, Californië, waar hij in de klas zat met Maurice Mangis.

Jack behaalde uiteindelijk in september 1943 te Mather Field zijn wings en werd bevorderd tot officier. Hij kreeg identificatienummer 'O-755165'. Hierna werd hij toebedeeld aan de bemanning van Maurice Mangis, ter vervanging van de originele navigator Faragasso.

Hierna werd de bemanning in oktober toebedeeld aan 334th Bomb Squadron, 95th Bomb Group die vloog vanaf RAF Horham in Engeland. Hier vlogen zij vier missies, waarbij de bemanning van de missie op 22 december 1943 niet terug zou keren.

Krantenartikel over het niet terugkeren van Jack en plaatsgenoot Maurice Mangis, The Oregon Daily Journal, 10 februari 1944

Jack slaagde er in zichzelf tijdig in veiligheid te brengen. Eenmaal op de grond kwam hij weer in contact met Dick Dabney. Samen spraken zij een man aan wie later Arend Otten, wonende te Fluitenberg, bleek te zijn. Hij nam de twee Amerikanen mee en bracht het verzet op de hoogte van zijn 'bezoekers'. Het woord kwam terecht bij Johannes van Aalderen, waarop hij de Amerikanen nog dezelfde dag ophaalde en naar de Bentinckslaan in Hoogeveen bracht. 

Van hieruit bracht zijn neef Albert van Aalderen de beide vliegers naar het huis van de familie Van de Nie aan de Hoofdstraat 52 in Hoogeveen. Ondertussen nam Johannes van Aalderen contact op met Machiel Rombout (alias ‘Rob Kooymans’), de leider van de Landelijke Organisatie (LO) in het westelijke deel van de provincie Noord-Brabant. Rombout vroeg de LO-districtsleider Sytse Beinema uit Dordrecht of hij twee piloten kon onderbrengen. Beinema vond twee adressen in Dordrecht, zodat Jack en Dick op 30 december 1943 onder begeleiding van Hilde Dekker Hoogeveen verlieten en richting Breda vertrokken. Vanaf het station daar bracht Kooymans de mannen naar Dordrecht, waar Jack bij mevrouw de Vries in de Vriesestraat 32 en Dick bij Barend Berends in de Werkenmondestraat 22 werden ondergebracht, beiden in Dordrecht.

Op 6 januari 1944 kwamen Guus van den Broek en Paul Reybroek naar Dordrecht om Jack en Dick op te halen. Met de trein reisden de vier naar Best. Op het station daar voegde Gerard Wassenberg zich bij hen en de vijf mannen fietsten via Nijnsel naar Erp, waar de Amerikanen werden afgeleverd bij het ‘Pyama-huis’ van de familie Otten aan de Kerkstraat 6. Twee dagen later, op 8 januari 1944, brachten Harrie en Gerard Otten Jack en Dick naar Sevenum, waar ze onderdak vonden in het huis van de familie Vermeeren. Op 11 januari 1944 kwamen Wiel Houwen en Wim Crijns met de auto naar Sevenum en brachten hen naar het huis van Josephus Claessen in Helden. Een aantal dagen werden zij vergezeld door een derde Amerikaan (Staff Sergeant Charles Zesch). Wiel bracht de drie Amerikanen vervolgens naar het station van Venlo, waar ze werden overgedragen aan Antonius Mooren uit Vierlingsbeek. Ze namen de trein naar Vierlingsbeek en gingen naar de herberg van Moorens moeder. De drie piloten bleven daar veertien dagen.

Omdat het verzet de Amerikanen niet naar België kon brengen, nam Antonius contact op met ‘de Groot’ uit Zwolle, die waarschijnlijk lid was van de verzetsgroep ‘de Groene’. Deze groep had een eigen route naar het zuiden open voor hun ‘piloten’ en Antonius vroeg of zij de drie Amerikanen konden helpen. Zij stemden hiermee in en Antonius bracht hen op 24 januari 1944 per trein naar Zwolle. Vanaf het station werden ze naar het huis van Hendrikus Beernik aan de Harculostraat 6 in Zwolle gebracht, waar zijn vrouw Hendrika Beernik-de Riet voor de bezoekers zorgde. Ze bleven hier tot 27 januari 1944, toen ze moesten verhuizen omdat de Duitsers een zoektocht in de stad Zwolle begonnen. De vliegeniers werden naar het huis van Ebert van Rooyen aan de Gladiolenstraat 18 in Zwolle gebracht. Ze bleven hier zeven dagen en gingen toen terug naar het zuiden van Nederland.

Vervolgens, op 3 februari 1944, werden de drie Amerikanen naar Rotterdam gebracht. Hier verbleven zij ongeveer anderhalve maand en wisselde om de aantal dagen van onderduikadres. Klaarblijkelijk wekte dit weinig vertrouwen, want de drie Amerikanen kregen de indruk dat het verzet niet instaat was om hun uit Nederland te helpen. Samen met Martinus Hoogenraad werd een plan gesmeed om België in te komen. De drie Amerikanen werden overgedragen aan Cornelis Hendrik van de Engels, die hen vervolgens naar het huis van Jack van Dongen aan de Graaf Florissstraat 105 in Rotterdam bracht. In de vroege ochtend van 13 april begeleidden Hoogenraad en Michael Perelaer de drie Amerikanen naar de Belgische grens bij Baarle-Nassau.

Toen ze de grens met België overstaken, werden ze aangehouden door Duitse grenswachten. Ze begonnen te rennen en de grenswachten begonnen op hen te schieten. Gelukkig slaagden ze erin te ontsnappen en drie dagen lang liepen de drie vliegers op eigen kracht door België. Op 16 april kwamen ze terecht bij Hoeve De Ploeg van de familie Aerts in Herselt-Blauberg. Ze vroegen Louis Aerts of ze in zijn hooiberg mochten slapen en Aerts zei dat dat goed was. Hij nam ook contact op met de ‘Witte Brigade’, een Belgische verzetsgroep. Een lid van deze groep interviewde de drie Amerikanen meerdere keren om hun geloofwaardigheid te controleren. De volgende dag werden zij naar de boerderij van de familie Cannaearts in Heultje gebracht. Ze bleven hier enkele dagen en verhuisden vervolgens naar Mechelen, waar ze drie weken bij meubelmaker Franckx verbleven. Op 21 juni ging Franckx naar een bijeenkomst met zijn vrienden van het verzet, maar kwam niet thuis. Hij werd gearresteerd en de volgende ochtend om 11:00 uur werden Jack, Dick en Charles Zesch door de Duitsers gearresteerd en afgevoerd naar een krijgsgevangenenkamp.

Jack werd afgevoerd naar Stalag Luft I. Jack vertelde dat de omgang in het kamp niet slecht was, ondanks dat de gevangenen te weinig voedsel hadden. Dit werd versterkt toen de voedselpakketten van het Rode Kruis niet meer aankwamen vanaf januari 1945. Het kamp werd op 30 april 1945 bevrijdt door Russische troepen van het Rode Leger. De bevrijde mannen werden koninklijk behandeld totdat ze door Amerikaanse vliegtuigen naar Reims in Frankrijk werden gevlogen, aldus Jack.

Jack landde in Boston en bleef na zijn terugkomst nog enige tijd bij de luchtmacht in dienst, tot hij op 10 november 1946 eervol met ontslag ging. Op 21 oktober 1951, met de Koreaoorlog aan de gang, meldde Jack zich opnieuw aan voor bij de luchtmacht. Hij werd wederom toegelaten en werd uitgezonden naar Korea. Jack verliet definitief de dienst op 31 juli 1962 als Lieutenant Colonel. Jack was onderscheiden met een Purple Heart, Distinguished Flying Cross en Air Medal met twee Oak Leaf Clusters.

Jack en zijn vrouw Betty besloten hierop een blokhut te bouwen in de White Mountains van Arizona, en in 1997 verhuisden ze naar Omaha om dichter bij familie te zijn. In 2004 werd bij Jack en Betty alzheimer gediagnostiseerd en gingen zij samen het verpleeghuis in. Dochter Janice vertelde "de verpleegsters vertelde me dat ze urenlang met elkaar praatten gedurende de nacht".

Jack kwam op 16 februari 2008 te overlijden te Omaha, Nebraska. Hij werd begraven te Arlington National Cemetery. Betty overleed een aantal weken later, op 4 maart 2008. Jack en Betty werden gedeeltelijk gezamenlijk uitgestrooid in de White Mountains.

Jack en Betty worden gezamenlijk herdacht te Arlington National Cemetery

Leonard Joseph ‘Len’ Celusnak werd geboren op 18 september 1919 als zoon van Joseph Paul Celusnak en Susan Margaret Tokar te Minneapolis, Minnesota. Len was de oudste van vier kinderen, met drie zusjes: Marion (1921), Gertrude (1923) en Rosella (1925).

Na zijn basisonderwijs ging Len naar De La Salle High School. Na hier zijn diploma behaald te hebben studeerde hij door aan St. Thomas College en vervolgens na drie jaar aan de University of Minnesota. 

Begin 1942 meldde Len zich aan voor bij de Amerikaanse luchtmacht. Hier werd hij toegelaten waarna hij kon beginnen aan zijn opleiding tot bommenrichter. Deze volgde Len onder andere te Childress, Texas, waar hij in mei 1943 zijn wings en promotie tot officier behaalde. Hierna kreeg Len identificatienummer 'O-681522'.

Krantenknipsel over drie cadetten (waaronder Len, linksboven afgebeeld) uit Minneapolis die hun wings hebben behaald, Times the Picture Paper 13 mei 1943

In Ephrata, Washington werd Len vervolgens toebedeeld aan de bemanning van Maurice Mangis. Gezamenlijk rondden zij het laatste deel van de opleiding af te Walla Walla, Washington in september 1943.

Hierna werd de bemanning in oktober toebedeeld aan 334th Bomb Squadron, 95th Bomb Group die vloog vanaf RAF Horham in Engeland. Hier vlogen zij vier missies, waarbij de bemanning van de missie op 22 december 1943 niet terug zou keren.

Len slaagde er in zichzelf tijdig in veiligheid te brengen. Hij werd al snel gevangen genomen en werd ingeladen in de wagen waar ook Bill Tracy, Dale Aldrich en Tony Svoboda al zaten. Na een bezoek aan de crashlocatie werden de vier richting Amsterdam gebracht. 

Op 27 december 1943 werden de gevangenen per trein vervoerd naar Dulag Luft te Frankfurt. Na hier ondervraagd te zijn werd Len overgeplaatst naar Stalag Luft I, hier verbleef hij zo'n 17 maanden tot zijn bevrijding en terugkeer naar Amerika.

Eind juni 1945 kwam Len weer aan in Amerika en ging hij weer terug aan de studie, waarna hij uiteindelijk op 24 november 1945 eervol werd ontslagen. Ook zag Len kans om een boek 'Genius (jg)' te publiceren. Hierin stonden vier short stories, acht gedichten, twee toneelstukken en verschillende cartoons die hij tijdens zijn gevangenschap heeft gemaakt.

In oktober 1946 hielp Len als verpleger en student van St. Thomas College in Fort Snelling Hospital, gedurende de polio uitbraak. Met zijn fotocamera maakte hij vele foto's van de patiënten die hij naar hun familie stuurde en ondertussen hun dag opvrolijkte. 

Op 26 november 1960 trouwde Len met Susan Margaret Sanders te Hennepin, Minnesota. Samen kregen zijn drie kinderen.

Len kwam op 11 januari 1998 te overlijden in Roseville, Minnesota en werd begraven te New Brighton, Minnesota op de Saint John the Baptist Cemetery.

Richard Clark ‘Dick’ Dabney werd geboren op 31 augustus 1917 als zoon van Robert Clark Dabney en Oshel Henrietta Woods te Champaign, Illinois. Dick had twee zussen en één broer. In 1921 verhuisde het gezin naar Ohio, waar het zich vestigde in Gailia County. Hier volgde Dick zijn onderwijs aan Bidwell-Porter High School en Ohio State University, waar hij zijn diploma haalde in agricultuur.

Schoolfoto van Dick gedurende zijn tijd op de Ohio State University, 1936

Na zijn opleiding voltooid te hebben werkte Dick voor korte tijd in 1940 bij Shreve Board of Education in Shreve, Ohio. Hierna ging hij werken als landelijk supervisor voor de Farm Security Administration in Pike County.

Op 5 oktober 1942 meldde Dick zich aan voor bij de Amerikaanse luchtmacht. Hier werd hij toegelaten en kon hij beginnen aan zijn opleiding tot radiotelegrafist. Dick kreeg identificatienummer '35447983'.

In Ephrata, Washington werd Dick vervolgens toebedeeld aan de bemanning van Maurice Mangis. Gezamenlijk rondden zij het laatste deel van de opleiding af te Walla Walla, Washington in september 1943.

Hierna werd de bemanning in oktober toebedeeld aan 334th Bomb Squadron, 95th Bomb Group die vloog vanaf RAF Horham in Engeland. Hier vlogen zij vier missies, waarbij de bemanning van de missie op 22 december 1943 niet terug zou keren.

Dick slaagde er in zichzelf tijdig in veiligheid te brengen. Eenmaal op de grond kwam hij weer in contact met Jack Bennett. Samen spraken zij een man aan wie later Arend Otten, wonende te Fluitenberg, bleek te zijn. Hij nam de twee Amerikanen mee en bracht het verzet op de hoogte van zijn 'bezoekers'. Het woord kwam terecht bij Johannes van Aalderen, waarop hij de Amerikanen nog dezelfde dag ophaalde en naar de Bentinckslaan in Hoogeveen bracht. 

Van hieruit bracht zijn neef Albert van Aalderen de beide vliegers naar het huis van de familie Van de Nie aan de Hoofdstraat 52 in Hoogeveen. Ondertussen nam Johannes van Aalderen contact op met Machiel Rombout (alias ‘Rob Kooymans’), de leider van de Landelijke Organisatie (LO) in het westelijke deel van de provincie Noord-Brabant. Rombout vroeg de LO-districtsleider Sytse Beinema uit Dordrecht of hij twee piloten kon onderbrengen. Beinema vond twee adressen in Dordrecht, zodat Jack en Dick op 30 december 1943 onder begeleiding van Hilde Dekker Hoogeveen verlieten en richting Breda vertrokken. Vanaf het station daar bracht Kooymans de mannen naar Dordrecht, waar Jack bij mevrouw de Vries in de Vriesestraat 32 en Dick bij Barend Berends in de Werkenmondestraat 22 werden ondergebracht, beiden in Dordrecht.

Op 6 januari 1944 kwamen Guus van den Broek en Paul Reybroek naar Dordrecht om Jack en Dick op te halen. Met de trein reisden de vier naar Best. Op het station daar voegde Gerard Wassenberg zich bij hen en de vijf mannen fietsten via Nijnsel naar Erp, waar de Amerikanen werden afgeleverd bij het ‘Pyama-huis’ van de familie Otten aan de Kerkstraat 6. Twee dagen later, op 8 januari 1944, brachten Harrie en Gerard Otten Jack en Dick naar Sevenum, waar ze onderdak vonden in het huis van de familie Vermeeren. Op 11 januari 1944 kwamen Wiel Houwen en Wim Crijns met de auto naar Sevenum en brachten hen naar het huis van Josephus Claessen in Helden. Een aantal dagen werden zij vergezeld door een derde Amerikaan (Staff Sergeant Charles Zesch). Wiel bracht de drie Amerikanen vervolgens naar het station van Venlo, waar ze werden overgedragen aan Antonius Mooren uit Vierlingsbeek. Ze namen de trein naar Vierlingsbeek en gingen naar de herberg van Moorens moeder. De drie piloten bleven daar veertien dagen.

Omdat het verzet de Amerikanen niet naar België kon brengen, nam Antonius contact op met ‘de Groot’ uit Zwolle, die waarschijnlijk lid was van de verzetsgroep ‘de Groene’. Deze groep had een eigen route naar het zuiden open voor hun ‘piloten’ en Antonius vroeg of zij de drie Amerikanen konden helpen. Zij stemden hiermee in en Antonius bracht hen op 24 januari 1944 per trein naar Zwolle. Vanaf het station werden ze naar het huis van Hendrikus Beernik aan de Harculostraat 6 in Zwolle gebracht, waar zijn vrouw Hendrika Beernik-de Riet voor de bezoekers zorgde. Ze bleven hier tot 27 januari 1944, toen ze moesten verhuizen omdat de Duitsers een zoektocht in de stad Zwolle begonnen. De vliegeniers werden naar het huis van Ebert van Rooyen aan de Gladiolenstraat 18 in Zwolle gebracht. Ze bleven hier zeven dagen en gingen toen terug naar het zuiden van Nederland.

Vervolgens, op 3 februari 1944, werden de drie Amerikanen naar Rotterdam gebracht. Hier verbleven zij ongeveer anderhalve maand en wisselde om de aantal dagen van onderduikadres. Klaarblijkelijk wekte dit weinig vertrouwen, want de drie Amerikanen kregen de indruk dat het verzet niet instaat was om hun uit Nederland te helpen. Samen met Martinus Hoogenraad werd een plan gesmeed om België in te komen. De drie Amerikanen werden overgedragen aan Cornelis Hendrik van de Engels, die hen vervolgens naar het huis van Jack van Dongen aan de Graaf Florissstraat 105 in Rotterdam bracht. In de vroege ochtend van 13 april begeleidden Hoogenraad en Michael Perelaer de drie Amerikanen naar de Belgische grens bij Baarle-Nassau.

Toen ze de grens met België overstaken, werden ze aangehouden door Duitse grenswachten. Ze begonnen te rennen en de grenswachten begonnen op hen te schieten. Gelukkig slaagden ze erin te ontsnappen en drie dagen lang liepen de drie vliegers op eigen kracht door België. Op 16 april kwamen ze terecht bij Hoeve De Ploeg van de familie Aerts in Herselt-Blauberg. Ze vroegen Louis Aerts of ze in zijn hooiberg mochten slapen en Aerts zei dat dat goed was. Hij nam ook contact op met de ‘Witte Brigade’, een Belgische verzetsgroep. Een lid van deze groep interviewde de drie Amerikanen meerdere keren om hun geloofwaardigheid te controleren. De volgende dag werden zij naar de boerderij van de familie Cannaearts in Heultje gebracht. Ze bleven hier enkele dagen en verhuisden vervolgens naar Mechelen, waar ze drie weken bij meubelmaker Franckx verbleven. Op 21 juni ging Franckx naar een bijeenkomst met zijn vrienden van het verzet, maar kwam niet thuis. Hij werd gearresteerd en de volgende ochtend om 11:00 uur werden Jack, Dick en Charles Zesch door de Duitsers gearresteerd en afgevoerd naar een krijgsgevangenenkamp. Hij zat de rest van de oorlog uit als krijgsgevangene tot hij in april 1945 werd bevrijdt.

Na zijn terugkeer in Amerika ging Dick werken bij Farm Security Administration voor vier jaar, en gaf ook vier jaar les in Jamestown. Dick trouwde met Barbara Lou Rader. Samen kregen zij drie kinderen.

Dick werkte vervolgens acht jaar bij Greene County Farm Bureau Cooperative Association als accountant, waarna hij deel uitmaakte  van de staff. Dick wist zich op te werken tot County Auditor.

Dick bij zijn benoeming tot County Auditor, 1963

Dick kwam op 25 maart 1981 te overlijden in Gallipolis, Ohio. Hij werd begraven op Vinton Memorial Cemetery te Vinton, Ohio.

William Ronald ‘Bill’ Tracy werd geboren op 15 maart 1922 als zoon van Ronald Allan Tracy en Mabel Lamore te Hudson Falls, New York. Bill had twee zussen: Ethel (1914)  en Marion (1917). Bill's vader kwam al in september 1939 te overlijden, waarna Bill 2/3 van zijn vaders landgoed kreeg.

Bill volgde zijn onderwijs aan Hudson Falls High School en slaagde vervolgens aan de State Agriculture School te Cobleskill. Na zijn onderwijs ging Bill werken bij Dairy Express in Fort Edward, New York.

Op 21 september 1942 meldde Bill zich aan voor bij de Amerikaanse luchtmacht. Hier werd hij toegelaten waarna hij kon beginnen aan zijn opleiding tot boordwerktuigkundige. Hij kreeg identificatienummer '32491515'. Bill volgde zijn basisopleiding te Amarillo, Texas.

In Ephrata, Washington werd Bill vervolgens toebedeeld aan de bemanning van Maurice Mangis. Gezamenlijk rondden zij het laatste deel van de opleiding af te Walla Walla, Washington in september 1943.

Hierna werd de bemanning in oktober toebedeeld aan 334th Bomb Squadron, 95th Bomb Group die vloog vanaf RAF Horham in Engeland. Hier vlogen zij vier missies, waarbij de bemanning van de missie op 22 december 1943 niet terug zou keren.

Bill slaagde er in zichzelf tijdig in veiligheid te brengen. Eenmaal met beide benen op de grond zag hij Dale Aldrich en Tony Svoboda. Met zijn drieën hadden zij een kort besef moment, toen een Nederlandse politieman hun benaderde. Hij wees hun naar een bosje waar ze moesten schuilen. Na lange tijd wachten zagen zij dezelfde politieman naderen, echter ditmaal met een dozijn Duitse militairen aan zijn zijde. Na gevangengenomen te zijn werd het drietal achterin een wagen geladen die hun na de crashlocatie reed. Onderweg werd ook Len Celusnak nog ingeladen in de wagen. Na een bezoek aan de crashlocatie werden de vier richting Amsterdam gebracht. 

Op 27 december 1943 werden de gevangenen per trein vervoerd naar Dulag Luft te Frankfurt. Na hier ondervraagd te zijn werd Bill, samen met Dale Aldrich en Tony Svoboda op de trein gezet richting Stalag XVII B te Gneixendorf, Oostenrijk. Ondanks dat ze in hetzelfde deel van het kamp zaten, splitste de drie zich op. Zowel Bill als Tony Svoboda vonden een kameraad uit hun geboortedorp waar zij bij aansloten.

Op 1 april 1945 werd het kamp ontruimd door het naderende Rode Leger. De gevangenen werden opgedeeld in kleinere groepen en aan het marsen gezet, richting Duitsland. Toevallig eindigden Bill, Dale Aldrich en Tony Svoboda in dezelfde groep. Na een aantal weken marcheren werd een kamp opgezet in een bos op de Duits-Oostenrijkse grens, niet ver van Braunau am Inn (de geboorteplaats van Adolf Hitler). In dit kamp verbleven de gevangenen ongeveer een week, toen er op een dag een Amerikaans officier kwam aangelopen "Ik zag niet waar hij vandaan kwam, maar toen hij ongeveer halverwege de open plek was, klom hij op een boomstronk en zei: “Jullie zijn niet langer krijgsgevangenen.” Dat was alles. Toen klom hij van de stronk af en liep weg. Hij was een kapitein - de lelijkste man die ik ooit heb gezien.", vertelde Dale Aldrich

Uiteindelijk was het 8 mei 1945 toen de voormalig krijgsgevangenen per vliegtuig naar Frankrijk werden gevlogen. Vanaf Nancy namen ze de trein naar Le Havre om hier op de boot terug naar Amerika te stappen.

Krantenknipsel over de bevrijding van Bill, The Post Star 19 juni 1945

Na zijn bevrijding in april 1945 keerde Bill terug naar Amerika, waar hij uiteindelijk op 7 november 1945 eervol werd ontslagen.

Bill kwam op 5 augustus 1992 te overlijden in Cobleskill, New York.

Dale Wilfred Aldrich werd geboren op 23 februari 1921 als zoon van Clifford Heath Aldrich en Beatrice Pearl Plunkett te Coulee City, Washington. Dale was één van zes kinderen, met twee broers en drie zusjes. Allebei de broers kwamen al vroeg te overlijden.

Op 4 augustus 1942 werd Dale opgeroepen zich te melden voor bij de Amerikaanse luchtmacht. Hier werd hij toegelaten en kon hij beginnen aan zijn opleiding. Hij kreeg identificatienummer '39184867'. Dale vertelde: "Tot Pearl Harbor was ik niet echt voor de oorlog. Daarna ging iedereen die ik kende bij een tak van het leger en ik wilde ook gaan. Mijn moeder was bang dat ik me zou aanmelden; ze liet me zweren dat ik dat niet zou doen. Ze had al twee zonen aan ziekte verloren - ik was de enige jongen die nog in het gezin over was - en ze wilde mij niet ook nog verliezen. Mama wilde gewoon dat ik thuis bleef en in de herfst weer naar de universiteit ging. Ik heb mijn belofte aan mijn moeder gehouden. Ik heb me niet vrijwillig aangemeld, maar dat was vooral omdat ik wist dat het toch geen zin had. En ja hoor, in juli kreeg ik mijn oproepbrief. Die begon met de woorden: “Je vrienden en buren hebben jou gekozen...” Ik vond dat nogal grappig. Ik wou dat ik die brief had bewaard, maar dat heb ik niet gedaan."

Dale werd eerst opgeleid tot monteur in St. Louis, waarna hij naar San Antonio, Texas werd overgeplaatst waar Dale ging werken als vliegtuigmonteur. Dit beviel hem echter niet, en toen hij hoorde dat de luchtmacht boordschutters nodig had meldde hij zich meteen aan. Na nog een keuring begon Dale aan zijn opleiding te Laredo, Texas. Hier slaagde hij in juni 1943, waarna Dale naar Salt Lake City, Utah werd gestuurd om af te wachten waar hij vervolgens heen moest. Dit bleek Moses Lake, Washington te zijn. "Jeetje! Moses Lake lag maar op ongeveer een uur rijden van mijn woonplaats."

In Ephrata, Washington werd Dale vervolgens toebedeeld aan de bemanning van Maurice Mangis. Gezamenlijk rondden zij het laatste deel van de opleiding af te Walla Walla, Washington in september 1943.

Hierna werd de bemanning in oktober toebedeeld aan 334th Bomb Squadron, 95th Bomb Group die vloog vanaf RAF Horham in Engeland. Hier vlogen zij vier missies, waarbij de bemanning van de missie op 22 december 1943 niet terug zou keren.

Dale slaagde er in zichzelf tijdig in veiligheid te brengen. Eenmaal met beide benen op de grond zag hij Bill Tracy en Tony Svoboda. Met zijn drieën hadden zij een kort besef moment, toen een Nederlandse politieman hun benaderde. Hij wees hun naar een bosje waar ze moesten schuilen. Na lange tijd wachten zagen zij dezelfde politieman naderen, echter ditmaal met een dozijn Duitse militairen aan zijn zijde. Na gevangengenomen te zijn werd het drietal achterin een wagen geladen die hun na de crashlocatie reed. Onderweg werd ook Len Celusnak nog ingeladen in de wagen. Na een bezoek aan de crashlocatie werden de vier richting Amsterdam gebracht. Eenmaal in Amsterdam was Dale stomverbaasd toen hij zijn voormalige navigator Faragasso tegen kwam. Hij was verwijderd uit de originele bemanning van Maurice Mangis en overgeplaatst naar een nieuwe bemanning die snel een navigator nodig hadden om naar Engeland te gaan. Dit toestel werd op 26 november 1943 neergeschoten boven Friesland.

Op 27 december 1943 werden de gevangenen per trein vervoerd naar Dulag Luft te Frankfurt. "De Duitsers stopten me in een cel voor mezelf. Ik wist niet waar ze Bill en Tony naartoe brachten, maar ik ging ervan uit dat ze ook elk hun eigen cel hadden gekregen. Dit was de eerste keer dat we gescheiden waren sinds we gevangen waren genomen. Mijn cel was erg klein, ik schat ongeveer 2,5 bij 2,5 meter. De kamer was schoon, maar er stond niets in behalve een tafel en een stoel en een veldbed met een laken erop. Geen dekens. Er hing één lamp aan het plafond, maar er was geen verwarming. Ook geen toilet. Ook hier moest ik weer op de deur bonken als ik wilde dat een bewaker me naar het toilet bracht. Er was wel een raam , maar dat zat te hoog om iets te kunnen zien."

"Een keer per dag kwamen de bewakers me halen om me naar iemands kantoor te brengen voor ondervraging. Het was nooit dezelfde persoon die me ondervroeg, maar de sessies duurden meestal ongeveer even lang, ongeveer een half uur per keer. Het was beter om ondervraagd te worden dan in die cel te zitten, in eenzame opsluiting. Het was meestal donker, dus ik sliep het grootste deel van de tijd, behalve wanneer de bewakers me wakker maakten voor maaltijden of meer ondervragingen. Het was niet dat ik op dat moment mentaal of fysiek zo uitgeput was; ik denk dat de reden dat ik zoveel sliep, verveling was.

Er was een Duitse kolonel. Ze brachten me naar zijn kantoor en lieten me alleen met hem achter. Hij zat achter een bureau toen ik binnenkwam en ik zag dat hij een ander soort uniform droeg. Ik weet zeker dat hij bij de SS hoorde. Al snel keek hij me aan en begon hij in het Engels alle feiten over onze bemanning op te sommen. Hij kende al onze namen en alle details. Ik dacht dat hij misschien zelfs de foto van ons had gezien die in The Spokesman Review stond. Hij stelde me geen enkele vraag, hij vertelde me gewoon alles wat hij al wist. Er was iets anders aan zijn houding. Hij was vrolijker en meer ontspannen dan de andere ondervragers die ik had gehad, en hij sprak heel zacht. Hij bood me zelfs een sigaret aan. “Wil je een Chesterfield?”, zei hij. Ik rookte eigenlijk Camels, maar ik nam hem aan. Hij gaf me een lucifer om hem aan te steken en ik rookte hem daar in zijn kantoor op. Ik dacht dat dit misschien wel de laatste keer was dat ik ondervraagd zou worden. En dat was ook zo."

Dale werd vervolgens op de trein gezet die hem naar Stalag XVII B te Gneixendorf, Oostenrijk bracht. Ook Bill Tracy en Tony Svoboda zaten in deze trein. Ondanks dat ze in hetzelfde deel van het kamp zaten, splitste de drie zich op. Zowel Bill Tracy als Tony Svoboda vonden een kameraad uit hun geboortedorp waar zij bij aansloten. In het kamp was weinig te doen, met een illegale radio bleef Dale op de hoogte van de loop van de oorlog. De rest van zijn tijd bracht hij door met praten maar vooral met sigaretten roken.

Identificatiefoto van Dale, genomen bij zijn aankomst in Stalag XVII B

Bron: The Belly Gunner

Op 1 april 1945 werd het kamp ontruimd door het naderende Rode Leger. De gevangenen werden opgedeeld in kleinere groepen en aan het marsen gezet, richting Duitsland. Toevallig eindigden Dale, Bill Tracy en Tony Svoboda in dezelfde groep. Na een aantal weken marcheren werd een kamp opgezet in een bos op de Duits-Oostenrijkse grens, niet ver van Braunau am Inn (de geboorteplaats van Adolf Hitler). In dit kamp verbleven de gevangenen ongeveer een week, toen er op een dag een Amerikaans officier kwam aangelopen "Ik zag niet waar hij vandaan kwam, maar toen hij ongeveer halverwege de open plek was, klom hij op een boomstronk en zei: “Jullie zijn niet langer krijgsgevangenen.” Dat was alles. Toen klom hij van de stronk af en liep weg. Hij was een kapitein - de lelijkste man die ik ooit heb gezien."

Uiteindelijk was het 8 mei 1945 toen de voormalig krijgsgevangenen per vliegtuig naar Frankrijk werden gevlogen. Vanaf Nancy namen ze de trein naar Le Havre. Hier werd Dale opgenomen in het hospitaal voor dysenterie, waar hij al een tijd mee liep. Na vijf dagen in het hospitaal wilden de dokters hem nog langer houden, maar Dale was bang om zijn boot te missen. "Ik was bang dat ik het schip zou missen waarmee ik naar huis zou gaan, dus ik huilde bijna en smeekte hen om me te laten gaan. Uiteindelijk gaf een arts toe en zei dat hij mijn ontslagformulier zou ondertekenen als ik beloofde mijn penicilline te blijven innemen." Een dag voordat de boot eindelijk vertrok kwam Dale zijn radiotelegrafist, Dick Dabney nog tegen. Tot die tijd had Dale altijd gedacht dat Dick Dabney bij de crash om het leven was gekomen.

Eind mei kwam Dale dan eindelijk aan in Amerika. Op 19 november 1945 werd hij eervol ontslagen. Op 5 juli 1946 trouwde Dale met Wanda Lea, na op blind date te zijn gegaan met haar die was opgezet door wat vrienden. Het tweetal kreeg vier kinderen. In 1984 scheidde het tweetal, waarna Dale in 1986 met Lila Lowe trouwde. 

Op een dag, toen Dale achter de bar van de lokale bar in Coulee City stond kwam er opeens een vreemdeling binnen. "De man keek me recht aan en zei: “Waar was je op 22 december 1943?” Ik zei: “Ik sprong uit een vliegtuig, net als jij.” Het was Jack Bennett, de navigator. Ik had hem sinds de dag dat we werden neergeschoten niet meer gezien, maar ik herkende hem meteen toen hij binnenkwam." Het tweetal spendeerde de rest van de dag om bij te praten over hun ervaringen en levensloop vanaf 22 december 1943 tot dan.

In 1996 reisden Dale en Lila af naar Oostenrijk waar ze een bezoek brachten aan de locatie waar tijdens de oorlog Stalag XVII B te vinden was. 

Dale en Lila bleven samen wonen tot Dale in oktober 2000 in verband met afnemende gezondheid naar een revalidatiehuis moest. Dale kwam uiteindelijk op 7 augustus 2001 te overlijden in Ephrata. Hij werd vervolgens begraven te Vineland Cemetery in Clarkston, Washington.

William Henry ‘Bill’ McMaster werd geboren op 21 juni 1915 als zoon van Henry Griffin en Elizabeth McMaster te Yazoo County, Mississippi. Bill had één zusje (Mattie, 1918).

Na zijn basisonderwijs volgde Bill nog vier jaar onderwijs aan de lokale college. Vervolgens ging hij werken als verkoper in een wasserette.

Nog voor de oorlog trouwde Bill met Melanie B. Samen gingen zij in Belzoni, Mississippi wonen. 

Op 4 november 1942 meldde Bill zich aan voor bij de Amerikaanse luchtmacht. Hier werd hij toegelaten waarna hij kon beginnen aan zijn opleiding tot boordschutter. Bill kreeg identificatienummer '34477207'.

In Ephrata, Washington werd Bill vervolgens toebedeeld aan de bemanning van Maurice Mangis. Gezamenlijk rondden zij het laatste deel van de opleiding af te Walla Walla, Washington in september 1943.

Hierna werd de bemanning in oktober toebedeeld aan 334th Bomb Squadron, 95th Bomb Group die vloog vanaf RAF Horham in Engeland. Hier vlogen zij vier missies, waarbij de bemanning van de missie op 22 december 1943 niet terug zou keren.

Bill slaagde er niet in zichzelf tijdig in veiligheid te brengen en kwam bij de crash om het leven.

Jack Bevery Short werd geboren op 22 december 1922 als zoon van William en Dora Short te Bay City, Michigan. Jack was de jongste van tien kinderen.

Jack volgde zijn onderwijs aan meerdere scholen, waaronder Corbin, T.L. Handy Junior High en Central High School. 

Op 22 oktober 1942 meldde Jack zich aan voor bij de Amerikaanse luchtmacht. Hier werd hij toegelaten waarna hij kon beginnen aan zijn opleiding tot boordschutter. Jack kreeg identificatienummer '16148558'. Jack volgde zijn opleiding tot boordschutter te Kingman, Arizona waar hij eind juni 1943 klaar was.

In Ephrata, Washington werd Jack vervolgens toebedeeld aan de bemanning van Maurice Mangis. Gezamenlijk rondden zij het laatste deel van de opleiding af te Walla Walla, Washington in september 1943.

Hierna werd de bemanning in oktober toebedeeld aan 334th Bomb Squadron, 95th Bomb Group die vloog vanaf RAF Horham in Engeland. Hier vlogen zij vier missies, waarbij de bemanning van de missie op 22 december 1943 niet terug zou keren.

Jack slaagde er niet in zichzelf tijdig in veiligheid te brengen en kwam bij de crash om het leven. Jack werd postuum onderscheiden met een Purple Heart.

Anton 'Tony' Svoboda Jr. werd geboren op 1 februari 1920 als zoon van Anton Svoboda en Katerina Petrik te Granton, Wisconsin waar zijn vader een boerderij had. Tony was de jongste van vier kinderen. 

Rond 1925 verhuisde het gezin naar Cicero, een buitenstad van Chicago. Hier kwam Tony's moeder in 1930 te overlijden. 

Na zijn onderwijs afgerond te hebben ging Tony werken bij Barrett Bindery in Chicago.

Op 7 oktober 1942 meldde Tony zich aan voor bij de Amerikaanse luchtmacht. Hier werd hij toegelaten waarna hij kon beginnen aan zijn opleiding tot boordschutter. Tony kreeg identificatienummer '16128300'. Tony volgde zijn opleiding tot boordschutter te Keesler Field, Mississippi en behaalde zijn schuttersdiploma te Arlington, Texas.

In Ephrata, Washington werd Tony vervolgens toebedeeld aan de bemanning van Maurice Mangis. Gezamenlijk rondden zij het laatste deel van de opleiding af te Walla Walla, Washington in september 1943.

Hierna werd de bemanning in oktober toebedeeld aan 334th Bomb Squadron, 95th Bomb Group die vloog vanaf RAF Horham in Engeland. Hier vlogen zij vier missies, waarbij de bemanning van de missie op 22 december 1943 niet terug zou keren.

Tony slaagde er in zichzelf tijdig in veiligheid te brengen. Eenmaal met beide benen op de grond zag hij Dale Aldrich en Bill Tracy. Met zijn drieën hadden zij een kort besef moment, toen een Nederlandse politieman hun benaderde. Hij wees hun naar een bosje waar ze moesten schuilen. Na lange tijd wachten zagen zij dezelfde politieman naderen, echter ditmaal met een dozijn Duitse militairen aan zijn zijde. Na gevangengenomen te zijn werd het drietal achterin een wagen geladen die hun na de crashlocatie reed. Onderweg werd ook Len Celusnak nog ingeladen in de wagen. Na een bezoek aan de crashlocatie werden de vier richting Amsterdam gebracht. 

Op 27 december 1943 werden de gevangenen per trein vervoerd naar Dulag Luft te Frankfurt. Na hier ondervraagd te zijn werd Tony, samen met Bill Tracy en Dale Aldrich op de trein gezet richting Stalag XVII B te Gneixendorf, Oostenrijk. Ondanks dat ze in hetzelfde deel van het kamp zaten, splitste de drie zich op. Zowel Tony als Bill Tracy vonden een kameraad uit hun geboortedorp waar zij bij aansloten.

Op 1 april 1945 werd het kamp ontruimd door het naderende Rode Leger. De gevangenen werden opgedeeld in kleinere groepen en aan het marsen gezet, richting Duitsland. Toevallig eindigden Bill Tracy, Dale Aldrich en Tony in dezelfde groep. Na een aantal weken marcheren werd een kamp opgezet in een bos op de Duits-Oostenrijkse grens, niet ver van Braunau am Inn (de geboorteplaats van Adolf Hitler). In dit kamp verbleven de gevangenen ongeveer een week, toen er op een dag een Amerikaans officier kwam aangelopen "Ik zag niet waar hij vandaan kwam, maar toen hij ongeveer halverwege de open plek was, klom hij op een boomstronk en zei: “Jullie zijn niet langer krijgsgevangenen.” Dat was alles. Toen klom hij van de stronk af en liep weg. Hij was een kapitein - de lelijkste man die ik ooit heb gezien.", vertelde Dale Aldrich

Uiteindelijk was het 8 mei 1945 toen de voormalig krijgsgevangenen per vliegtuig naar Frankrijk werden gevlogen. Vanaf Nancy namen ze de trein naar Le Havre om hier op de boot terug naar Amerika te stappen.

Eenmaal terug in Amerika ging Tony wonen te Highwood, Illinois. Hier kwam hij zijn toekomstige vrouw, Ada Muzzarelli, tegen. Het tweetal trouwde op 9 maart 1946 met elkaar in de St. James Church van Highwood. Het tweetal kreeg één zoon.

Tony kwam op 24 november 1979 te overlijden in Highwood. Hij werd begraven te Ascension Cemetary, Libertyville.