
Breng mij naar het informatiepaneel!
Op 28 juli 1943 lanceerde de Amerikaanse luchtmacht een aanval met 302 bommenwerpers op Kassel en Oschersleben. Ondanks het slechte weer werd toch besloten de aanval in te zetten, en stegen ook deze dag de B-17 Flying Fortresses op in het kader van ‘Blitz Week’. Bij het naderen van de kust bleek echter al snel dat de aanval uit elkaar aan het vallen was. Veel toestellen keerden terug door slechte weersomstandigheden en mechanische problemen. Uiteindelijk wisten maar 95 bommenwerpers hun primaire doelen te bombarderen. Als reactie stuurde de Luftwaffe zo’n 350 toestellen de lucht in met een verlies van 23 toestellen (acht piloten gedood of vermist en 13 gewond). De ingezette eenheden betroffen alle drie Gruppen van zowel Jagdgeschwader 1 en 11, I. en III. Gruppe van Jagdgeschwader 26, I. Gruppe van Jagdgeschwader 3, III. Gruppe van Jagdgeschwader 54, Erprobungkommando 25 en de Industrieschutzschwärme van Bremen en Kassel.
Lieutenant Donald Potter Ogilvie, Deputy Group Leader van 384th Bomb Group vertelde: “Toen we ongeveer twintig tot dertig mijl in Duitsland waren, haakte één groep af. Nadat ik dat had opgemerkt, liet ik een telling uitvoeren van de resterende vliegtuigen binnen de Wing formatie die nu in totaal zesentwintig toestellen telde. Omdat ons eerder was verteld dat we met dit aantal vliegtuigen niet in vijandelijk gebied mochten komen, draaiden we om en gingen naar huis op ongeveer de omgekeerde koers van onze inkomende koers. Kort daarna naderden vijandelijke jagers bestaande uit Fw 190’s en een paar Me 109’s met een totaal van ongeveer veertig tot vijftig in groepen van vier. Ze klommen voor ons uit naar posities van elf tot twee uur waar ze ons van voren aanvielen. Op dat moment zochten we naar een mogelijk doel maar de navigator gaf aan dat we ons in of boven bezet gebied bevonden. Ik nam de beslissing dat we de bommen niet in bezet gebied konden laten vallen. Met slechts 26 vliegtuigen en de hardnekkigheid van de jageraanvallen en de mogelijkheid van een nog groter aantal jagers, werd besloten om de bommen in de Noordzee af te werpen. Voor zover we kunnen nagaan, kwam de 379th Bomb Group die bij ons was gebleven dichtbij en gaf uitstekende steun tijdens de gevechten op de terugreis.“

De gevlogen route op 28 juli 1943

Eén van de bommenwerpers van de 379th Bomb Group die zich bij de terugkerende formatie bevond was B-17F Flying Fortress 42-29796 van 527th Bomb Squadron. Ook zij keerden vroegtijdig terug zonder hun doel Kassel aangevallen te hebben. Op de terugweg werd de formatie waar het toestel onderdeel van uitmaakte constant aangevallen, en in het gebied van Assen raakte het toestel zwaar beschadigd door aanvallen van Duitse jagers en raakte het in brand. Hoogstwaarschijnlijk werd het toestel aangevallen door Oberfeldwebel Hans Laun van 3. Staffel, Jagdgeschwader 1, vliegende in een Fw 190A-5. Hij claimt tussen 10:40 en 10:45 uur, in Raum CO 7-DO 1 op een hoogte van 6500 tot 7000 meter, een ‘Fortress’ neergeschoten te hebben (hier geplot op de Raum-kaart en Google Maps, crashlocatie aangegeven met gele ster). Vermoedelijk was het toestel daarvoor al geraakt door Flak.
Voor meer informatie over de bemanning van B-17F 42-29796, klik op onderstaande uitvouwbare balk.
First Lieutenant Charles Leland Taylor Jr.
Charles Leland Taylor Jr. werd geboren op 10 oktober 1919 als zoon van landbouwprofessor Charles Leland Taylor Sr. en Ella Ruby Phillips te Texas. Charles was de oudste van vier kinderen. Het gezin verhuisde al vlak na Charles' geboorte naar Bowling Green, Kentucky. Hier ging Charles naar school, waar hij zijn diploma in natuurkunde, scheikunde en wiskunde haalde. Charles was hier lid van de ROTC en was klassenpresident in 1939 en 1940. Charles was erg actief bezig met atletiek en onderscheidde zich in zowel basketbal als hardlopen.
"Toen ik de Taylors voor het eerst kende, waren Charles en zijn broers Hertie en Bill en zijn zus Dorothy nog kleine kinderen. Charles was de oudste en was van nature de leider van de groep. Ik zag Charles zich ontwikkelen tot een van de talloze Amerikaanse jongens die tegen voetballen schoppen, basketbaldoeltjes in de achtertuin zetten en graag naar de trainingen van de college-atleten kijken. Charles raakte dus al als jongen geïnteresseerd in atletiek. Hij kende de namen van alle college football-spelers al lang voordat de eerste herfstwedstrijd begon. Toen hij naar de middelbare school ging, wilde hij natuurlijk spelen. Dat deed hij, en goed ook. Hier toonde hij tekenen van zelfvertrouwen, moed, bekwaamheid en geestdrift die hem tot eerste in rang bommenwerperpiloot maakten. Op de middelbare school was hij aanvoerder van zijn voetbalteam en een van de beste spelers. Hij was erg snel, waardoor hij later ook aan atletiek ging doen.
Na zijn middelbare school ging hij naar Western. Hier won hij met zijn onverslaanbare geest en vechtlust vele prijzen. Hij was lid van het varsity basketbalteam en was een van de knapste jongens die ooit op het hardhout van Western te zien was geweest. Meer dan één persoon vergeleek hem met een Griekse god.
Een van de beste vrienden die Charles ooit had, waren B.T., Hertie en Bill. Charles was een van die zeldzame individuen die alles goed kon, maar hij was het gelukkigst en op zijn best op de springplank, of op een surfplank achter een motorboot. Hij was goedaardig, vrolijk, populair en was voorzitter van de brugklas van 1940. Hij was geïnteresseerd in techniek en studeerde wiskunde en natuurkunde als voorbereiding op zulk werk. Hij ging echter rechtstreeks de oorlog in, zoals alle jonge mannen in zijn leeftijdsgroep."
In 1940 meldde Charles zich aan voor bij de National Guards. Hier werd hij toegelaten en was gestationeerd te Camp Shelby, In april 1942 meldde Charles zich aan voor bij de Amerikaanse luchtmacht. Ook hier werd hij toegelaten waarna hij kon beginnen aan zijn opleiding tot piloot. Hij volgde zijn basisopleiding te Santa Ana, Californië en ontving zijn 'wings' uiteindelijk te Roswell, New Mexico op 4 januari 1943. Op 6 juli 1942 trouwde Charles met Elnora Dean Hammond te Maricopa, Arizona.
Charles werd voor zijn verdere opleiding gestationeerd te Delhart, Texas en Kearney, Nebraska. Hier vormde Charles zijn bemanning, waarmee hij uiteindelijk naar Engeland werd verplaatst. Hier werden zij toebedeeld aan 527th Bomb Squadron, 379th Bomb Group te Kimbolton vanwaar zij hun missies tegen Duitsland vlogen.
"Ik sprak met hem nadat hij zijn wings had gekregen en later zijn bemanning had toegewezen gekregen. Hij was knap, recht en netjes in zijn mooie officiersuniform. Hij beantwoordde veel algemene vragen en ik was onder de indruk van zijn bewondering voor en vertrouwen in de Flying Fortress. Hij leek ervan te houden als een zielsverwant - de kracht, de taaiheid, de snelheid en het reactievermogen. Ik kon zien dat hij ervan hield om in dit prachtige toestel door het luchtruim te zwerven. Hij zei dat hij zijn toestel en bemanning over Bowling Green wilde brengen als dat mogelijk was. Hij vertrok hier naar Kearney, Nebraska, waar hij zich bij zijn bemanning voegde en zijn vliegtuig kreeg toegewezen op 25 mei 1943. Op de middag van 31 mei bracht hij zijn beloofde bezoek aan deze stad. Het gaf me een enorme kick om te weten dat ik de piloot van het enorme toestel kende. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe blij zijn familie ervan werd. Het vliegtuig deed me aan Charles denken - soepel, sterk en betrouwbaar. Toen die B-17 die middag uit het zicht verdween, weet ik dat een paar extra harten met hem meegingen, hoewel ze wisten dat Charles veilig op zijn bestemming zou aankomen. Hij bezat dat koele soort zelfvertrouwen waardoor mensen zeiden “als het kan, kan Charles het”.
Charles verliet de Verenigde Staten op 31 mei. Hij stopte in IJsland en sprak met zijn schoolvriend Frank Yarbrough. Daarna ging hij naar Engeland. Hij zag de gruwelen van de oorlog uit de eerste hand en deed zijn werk zoals hem geleerd was. Formatievliegen hoog in de lucht is een vreemde vorm van oorlogsvoering. De piloten zijn mannen die boven angst vliegen. Ze hebben te maken met de dood, ze staan oog in oog met de dood, maar ze kennen een kalm vertrouwen dat voortkomt uit het overwinnen van angst. Daarom zijn het piloten. Niemand zegt dat piloten supermensen zijn - niemand twijfelt eraan dat het mannen zijn. Toch worden piloten er om de een of andere reden van verdacht een beetje boven de een en een beetje onder de ander te staan. Ze leven in een wereld van gewelddadige actie, plotselinge dood en gespecialiseerd gedrag: een wereld waarin geluk bepaalt of je op 30.000 voet boven de aarde door een granaat wordt geraakt, of dat je binnen een uur terug bent op je basis, rustig kijkend naar een film."
Tijdens de laatste missie van Charles slaagde hij er niet in zich tijding in veiligheid te brengen en kwam bij de crash om het leven.
"Charles, een geweldige piloot, werd op 28 juli als vermist opgegeven. Hij is nu opgenomen in de ‘The Invisible Bomber Pilot's Club’. Zijn invloed en geest heersen nog steeds en de herinneringen aan het aardse contact en de loyale vriendschap zullen nog jaren voortduren. Hij gaf alles in onbaatzuchtige dienst, waar moed, leiderschap en ongewone bekwaamheid werden gevraagd en we eren hem en zullen zijn naam en nagedachtenis altijd eerbiedigen. Hij won de titel ‘Charles Leland Taylor Jr., All-American’". Zo sloot Basil Cole zijn toespraak af tijdens een herdenkingsdienst aan Charles tijdens een bijeenkomst van de Bowling Green Kiwanis Club.
Charles werd postuum onderscheiden met een Purple Heart.

Second Lieutenant Reginald Dale Kendall
Reginald Dale Kendall werd geboren op 12 juli 1915 te Kansas en werd geadopteerd door Benjamin Franklin Kendall en Cleo Pearle Rowton. Reginald had één broer en twee zusjes.
Op 16 oktober 1940 meldde Reginald zich aan voor bij de Amerikaanse luchtmacht. Hier werd hij toegelaten waarna hij op 3 september 1941 kon beginnen aan zijn opleiding tot piloot. Op 20 maart 1943 behaalde Reginald zijn 'wings' en werd hij bevorderd tot Second Lieutenant. Reginald werd vervolgens met zijn bemanning toebedeeld aan 527th Bomb Squadron, 379th Bomb Group te Kimbolton vanwaar zij hun missies tegen Duitsland vlogen.
Tijdens de laatste missie van Reginald werd hij uit het toestel geslingerd toen deze explodeerde. Reginald wist veilig de grond te bereiken, maar raakte wel gewond. Hij werd al snel gevangen genomen en afgevoerd naar een Duits krijgsgevangenenkamp. Hier zat hij de rest van de oorlog uit.
Na zijn bevrijding keerde Reginald terug naar Amerika. Hier ging Reginald werken als boer en trouwde hij met Mary Elizabeth West. Samen kregen zij twee kinderen. In 1953 wisselde Reginald van baan en ging hij tot zijn pensioen werken bij Oswalt Livestock Products.
Reginald kwam op 2 december 1997 te overlijden in Garden City, Kansas.

Het graf van Reginald en Mary Kendall
Second Lieutenant John Coniglio
John Coniglio werd geboren in 1907 als zoon van Nunzio Coniglio and Nicolina Annie Castello te Amerika. John had zes broers en zussen.
John volgde zijn onderwijs aan Cossitt School, LTHS en studeerde een jaar aan de Northwestern University. Hij werkte zeven jaar bij de Electro-Motive fabriek en meldde zich op 3 april 1942 aan voor bij de Amerikaanse luchtmacht in Chicago. Hier werd John toegelaten waarna hij kon beginnen aan zijn opleiding tot navigator. Op 18 februari 1943 rondde John zijn opleiding af in Honda, Texas en werd hij bevorderd tot Second Lieutenant. John werd vervolgens met zijn bemanning toebedeeld aan 527th Bomb Squadron, 379th Bomb Group te Kimbolton vanwaar zij hun missies tegen Duitsland vlogen.
Tijdens de laatste missie van John slaagde hij er niet in zich tijding in veiligheid te brengen en kwam bij de crash om het leven.
John werd postuum onderscheiden met een Purple Heart.

Krantenknipsel over het sneuvelen van John (uiterst rechts), 25 november 1943
Second Lieutenant Thomas Vinson ‘Tommy’ Nash Jr.
Thomas Vinson ‘Tommy’ Nash Jr. werd geboren op 11 december 1915 als zoon van Thomas Vinson Nash Sr. en Marian Paul Langlands te Weymouth, Massachusetts. Tommy has vijf broers en zussen.
Tommy volgde zijn opleiding aan Weymouth High School, waar hij zich bezig hield met football. Al snel werd duidelijk dat Tommy hier vrij goed in was en toen Tommy zijn onderwijs vervolgde op Brown University speelde hij zich al snel een plek in het universiteitsteam: "Nash was een All-New England keuze aan het einde als junior en senior bij Brown in 1939 en 1940. Klein als football spelerskomen, was hij buitengewoon snel. Coach DeOrmonde (Tuss) McLaughry bouwde een speciaal end-around spel voor hem en hij scoorde er vaak in. Hij was ook een bedreven passontvanger."

De portretfoto van Tommy tijdens zijn tijd op Weymouth High School, 1934
Na zijn opleiding te hebben afgerond ging Tommy werken bij Sheldon Fairbanks.
Op 16 oktober 1940 werd Tommy ingeschreven als dienstplichtig, waarna hij zich aanmeldde voor bij de Amerikaanse luchtmacht. Hier werd hij toegelaten waarna hij begon aan zijn opleiding tot bommenrichter. Tommy werd vervolgens met zijn bemanning toebedeeld aan 527th Bomb Squadron, 379th Bomb Group te Kimbolton vanwaar zij hun missies tegen Duitsland vlogen.
Tijdens de laatste missie van Tommy slaagde hij er niet in zich tijding in veiligheid te brengen en kwam bij de crash om het leven.
Tommy werd postuum onderscheiden met een Purple Heart.
Sergeant William Thomas Mulcahy
William Thomas Mulcahy werd geboren op 12 juni 1912 te Stockton, Californië. William had één zus, June.
Na het afronden van zijn opleiding ging William werken bij Manthey Bros.
Aan het begin van de oorlog meldde William zich aan voor bij de Amerikaanse luchtmacht. Hier werd hij toegelaten waarna hij kon beginnen aan zijn opleiding tot radiotelegrafist en boordschutter. William volgde zijn radiotelegrafist opleiding in december 1942 te Scott Field, Illinois en zijn opleiding tot boordschutter in januari 1943 te Harlingen, Texas. William werd vervolgens met zijn bemanning toebedeeld aan 527th Bomb Squadron, 379th Bomb Group te Kimbolton vanwaar zij hun missies tegen Duitsland vlogen.

Krantenknipsel over het afronden van zijn opleiding tot boordschutter, 2 februari 1943
Tijdens de laatste missie van William wist hij het toestel tijdig te verlaten. William wist veilig de grond te bereiken, maar werd al snel gevangen genomen en afgevoerd naar een Duits krijgsgevangenenkamp. Hier zat hij de rest van de oorlog uit.
Na zijn bevrijding keerde William terug naar Amerika. Hier kwam hij op een onbekende datum te overlijden.
Technical Sergeant Richard A. 'Dick' Howell
Richard A. 'Dick' Howell werd geboren in 1924 als zoon van Charles Howell en Mary Harris te Tennessee. Dick's vader werkte als instructeur bij Southern Aviation School in Decatur.
Dick volgde zijn onderwijs aan de Woodbine en Memphis High School, en rondde zijn opleiding af aan Ashley High School. Vervolgens ging hij werken bij een elektriciteitsbedrijf in Ashley, Illinois.
Op 15 mei 1942 meldde Dick zich aan voor bij de Amerikaanse luchtmacht. Hier werd hij toegelaten waarna hij kon beginnen aan zijn opleiding tot boordwerktuigkundige. Dick werd vervolgens met zijn bemanning toebedeeld aan 527th Bomb Squadron, 379th Bomb Group te Kimbolton vanwaar zij hun missies tegen Duitsland vlogen.
Tijdens de laatste missie van Dick slaagde hij er niet in zich tijding in veiligheid te brengen en kwam bij de crash om het leven.

Krantenknipsel over het sneuvelen van Dick gepubliceerd in The Tennessean, 10 november 1943
Staff Sergeant Joseph Abbott Kinney
Joseph Abbott Kinney werd geboren op 3 juni 1914 als zoon van Charles Scott Kinney en Myrtle May Kennedy in Toronto, Canada. Rond 1917 verhuisde het gezin naar Pennsylvania, Amerika, waarna er meer kinderen geboren werden. Joseph was de oudste van vijf kinderen.
Joseph volgde zijn onderwijs aan Newton North High School, waar hij in 1934 zijn diploma haalde. Vervolgens ging Joseph werken als verkoopmedewerker bij Ward Stationery Company in Boston, Massachusetts.
Op 16 september 1942 meldde Joseph zich aan voor bij de Amerikaanse luchtmacht. Hier werd hij toegelaten waarna hij kon beginnen met zijn opleiding tot boordschutter. Joseph werd vervolgens met zijn bemanning toebedeeld aan 527th Bomb Squadron, 379th Bomb Group te Kimbolton vanwaar zij hun missies tegen Duitsland vlogen.
Op 27 mei 1943 trouwde Joseph met Laura E. Roemar te Hollywood, Californië.
Tijdens de laatste missie van Joseph slaagde hij er niet in zich tijding in veiligheid te brengen en kwam bij de crash om het leven.
Sergeant Harry Lee Dent
Harry Lee Dent werd geboren in 1921 als zoon van Laura Mimbs te Macon, Georgia.
Harry volgde zijn onderwijs aan Lanier High School.
Op 16 juni 1942 meldde Harry zich te Fort Bennings aan voor bij de Amerikaanse luchtmacht. Hier werd hij toegelaten waarna hij kon beginnen aan zijn opleiding tot boordschutter. Harry volgde zijn opleiding te Tulsa, Oklahoma en ontving zijn 'wings' in november 1942 te Las Vegas.
Op 4 juli 1942 trouwde Harry met Constance Adele 'Connie' Sherwood.
Harry doorliep een deel van zijn opleiding samen met Gilbert Widick. De drie (Harry werd vergezeld door zijn vrouw) brachten in juni 1943, tijdens de verplaatsing van Dahlart, Texas naar Kearney, Nebraska, een bezoek aan Gilbert's huis te Benton.
Harry werd vervolgens in juni 1943 met zijn bemanning toebedeeld aan 527th Bomb Squadron, 379th Bomb Group te Kimbolton vanwaar zij hun missies tegen Duitsland vlogen.
Tijdens de laatste missie van Harry slaagde hij er niet in zich tijding in veiligheid te brengen en kwam bij de crash om het leven.
Harry werd postuum onderscheiden met een Purple Heart.
Krantenknipsel over briefwisseling tussen de familie van Harry en ooggetuigen van de crash uit Nederland, 10 maart 1946
Staff Sergeant Arthur Miles Sherman
Arthur Miles Sherman werd geboren op 8 september 1921 als zoon van Ada Agnes Sherman en een onbekende vader en was enig kind. Arthur's moeder trouwde in 1925 met Richard Dewitt Clearwater, en had de voogdij over Arthur. Athur's moeder en zijn stiefvader kregen samen nog 14 kinderen.
Het gezin werd hard geraakt tijdens de Great Depression, en Arthur ging werken bij de Civilian Conservation Corps (CCC). Dit was een vrijwillig werkverschaffingsprogramma van de overheid dat liep van 1933 tot 1942 in de Verenigde Staten voor werkloze, ongehuwde mannen van 18 tot 25 jaar.
Op 10 augustus 1942 meldde Arthur zich aan voor bij de Amerikaanse luchtmacht. Hier werd hij toegelaten waarna hij kon beginnen aan zijn opleiding tot boordschutter. Arthur werd vervolgens in mei 1943 met zijn bemanning toebedeeld aan 527th Bomb Squadron, 379th Bomb Group te Kimbolton vanwaar zij hun missies tegen Duitsland vlogen.
Tijdens de laatste missie van Arthur wist hij het toestel tijdig te verlaten. Arthur wist veilig de grond te bereiken, maar raakte wel gewond. Hij werd al snel gevangen genomen en afgevoerd naar Reserve Lazarett Kuranstalt Hohe Markt te Oberursel, wat deel uitmaakte van Dulag Luft Frankfurt. Na hersteld te zijn van zijn verwondingen werd Arthur overgebracht naar een Duits krijgsgevangenenkamp. Hier zat hij de rest van de oorlog uit.
Na zijn bevrijding keerde Arthur terug naar Amerika. Hier trouwde hij op 25 januari 1946 met Bessie Mae Sutherland te Catskill, New York. De twee kregen één dochter, Ronna. Arthur ging werken als vrachtwagenbestuurder. In 1952 was Arthur met zijn vrachtwagen betrokken bij een ongeluk, toen hij moest uitwijken voor een auto die zich midden op de weg bevond. Niemand raakte gewond en er werd niemand gearresteerd.

Krantenknipsel over het ongeluk, 26 februari 1952
Arthur kwam op 7 juni 2003 te overlijden te Albany, New York.
Staff Sergeant Gilbert Leroy Widick
Gilbert Leroy Widick werd geboren op 31 december 1920 als zoon van Ear Leroy Widick en Vina Myrtle Wait te Benton, Kansas. Gilbert had twee zussen.
Gilbert volgde zijn onderwijs aan de lokale school van Benton.
Na zijn opleiding afgerond te hebben ging Gilbert werken bij Boeing Aircraft Company. Waarschijnlijk raakte Gilbert hier geïnteresseerd voor vliegtuigen, wat hem deed besluiten zich op 4 september 1942 aan te melden voor bij de Amerikaanse luchtmacht. Gilbert werd toegelaten waarna hij kon beginnen aan zijn opleiding tot boordschutter. Deze volgde hij Dalhart, Texas, de westkust van Amerika en Kearney, Nebraska.
Gilbert doorliep een deel van zijn opleiding samen met Harry Dent. De drie (Harry werd vergezeld door zijn vrouw) brachten in juni 1943, tijdens de verplaatsing van Dahlart, Texas naar Kearney, Nebraska, een bezoek aan Gilbert's huis te Benton.
Gilbert werd vervolgens in juni 1943 met zijn bemanning toebedeeld aan 527th Bomb Squadron, 379th Bomb Group te Kimbolton vanwaar zij hun missies tegen Duitsland vlogen.
Tijdens de laatste missie van Gilbert slaagde hij er niet in zich tijding in veiligheid te brengen en kwam bij de crash om het leven.
Het neerstortende toestel werd ook vanaf de grond gezien. Harry Kraai uit Vries wist zich het volgende te herinneren:
“Toen op de 28e juli 1943 dan ook een aangeschoten brandende Amerikaanse bommenwerper ten westen van het dorp in de weilanden uiteen spatte, vergaapten wij ons aan deze droevige gebeurtenis, die grote indruk op ons maakte. Twee vliegers hadden nog kans gezien met parachutes het vliegtuig te verlaten. Zeven bemanningsleden overleefden de ramp niet. De omgekomen vliegers werden op de begraafplaats begraven. Als kinderen mochten wij daar niet komen, maar zijn later toch stiekem naar de begraafplaats geweest om de graven te bekijken.
Natuurlijk moesten wij jongens daarna meteen ook parachutes maken. Toen het prototype klaar was, moest beproefd worden of de parachute het ook werkelijk zou doen. Daarvoor werd een geschikte boom uitgezocht en ik werd, omdat ik de jongste en op dat moment nog de kleinste was, aangewezen om als proefparachutist te dienen. Ik was vol zelfvertrouwen over de parachute en twijfelde ook geen moment aan de vaardigheid van mijn wat grotere vriendjes. Nadat een paardenhalstertje om mijn lijf was geknoopt met daaraan weer de parachute klom ik vol zelfvertrouwen in de oude eikenboom. Boven aangekomen ging ik aan een tak hangen en liet mij onbevreesd naar beneden vallen. Zoals wel vaker bij experimenten, bleek achteraf dat de proef toch niet helemaal dat bracht wat er van verwacht werd. De parachute opende zich wel, maar hij was te klein, zo was de conclusie van alle medewerkers, toen ik met een doffe plof op de grond terecht kwam en mijn enkels verstuikte.“
Op 28 juli 1943 stortten er drie vliegtuigen neer op Drentse bodem. Bij twee hiervan heeft Stichting Luchtoorlog Onderzoek Drenthe een Lost Wings informatiepaneel geplaatst. De derde crash wordt in 2026 voorzien van een Lost Wings informatiepaneel. Zie het kaartje voor de andere crashes:
Klik hier voor meer informatie!

Klik hier voor meer informatie!

Klik hier voor meer informatie!

Twee bemanningsleden wisten tijdig het toestel te verlaten, voor het explodeerde en neerstortte. Bij de explosie werd een derde bemanningslid, co-piloot Reginald Kendall, uit het toestel geslingerd en kon nog op tijd zijn parachute openen. De overige zeven bemanningsleden kwamen om het leven. De heer Van Wijk vertelde hierover:
“Zeven bemanningsleden vonden de dood. Enkele doden lagen in het weiland bij de wrakstukken van de bommenwerper – de Duitsers hebben ze een dag in de volle zon laten liggen. De Burgemeester verzocht mij de volgende dag de lijken met m’n wagen weg te halen. Ik maakte nog tegenwerpingen in de geest van “m’n paard zal met die lijken wel schuw en onwillig zijn”, maar ik ging toch. Het paard protesteerde niet. De jongens waren erg verminkt en enkelen hadden het in hun broek gedaan… Van één was het hoofd helemaal platgeslagen. Ze hadden weinig aan, droegen wel bontlaarzen. Verder in het weiland lag het staartstuk – de schutter zat nog achter zijn mitrailleurs; ook hij was dood.“

Duitse melding over de crash
Laten we de herinnering levendig houden aan deze gebeurtenis en First Lieutenant Charles Leland Taylor Jr., Second Lieutenant Reginald Dale Kendall, Second Lieutenant John Coniglio, Second Lieutenant Thomas Vinson ‘Tommy’ Nash Jr., Sergeant William Thomas Mulcahy, Technical Sergeant Richard A. ‘Dick’ Howell, Staff Sergeant Joseph Abbott Kinney, Sergeant Harry Lee Dent, Staff Sergeant Arthur Miles Sherman en Staff Sergeant Gilbert Leroy Widick.

Charles L. Taylor Jr.
Piloot
KIA

Reginald D. Kendall
Co-piloot
POW

John Coniglio
Navigator
KIA

Thomas V. Nash Jr.
Bommenrichter
KIA

William T. Mulcahy
Radiotelegrafist
POW

Richard A. Howell
Boordwerktuigkundige
KIA

Joseph A. Kinney
Buikkoepelschutter
KIA

Harry L. Dent
Rechter zijschutter
KIA

Arthur M. Sherman
Linker zijschutter
POW

Gilbert L. Widick
Staartschutter
KIA
De gesneuvelde bemanningsleden van B-17F 42-29796 werden op 31 juli 1943 (het Duitse rapport stelt augustus, dit is echter waarschijnlijk een typefout) tijdelijk begraven op de begraafplaats te Vries. Zij werden na de oorlog gerepatrieerd naar het Militaire Ereveld Margraten of Amerika.
Rust in vrede.







De graven van de bemanningsleden
Heeft u meer informatie over deze crash? Lever het aan!
Bronnen:
- Archief Stichting Luchtoorlog Onderzoek Drenthe
- Archief Historische Vereniging Oud Vries
- Day Fighters in the Defence of the Reich, a War Diary, 1942-45 – Donald Caldwell
- Sporen aan de Hemel – Ab Jansen
- www.384thbombgroup.com
- www.findagrave.com

Dit Lost Wings informatiepaneel is mogelijk gemaakt door financiële steun van Provincie Drenthe en het V-fonds.

